W pasie neutralnym istniało kilka punktów zapalnych, gdzie koncentrowały się walki, m.in. rejon Szyrwint, Giedrojć i Łubowa, a np. Warwiszki stanowiły ostoję partyzantów polskich, zaś Przełaje (Perloja) jako bazę partyzantów litewskich. Podczas walk zbrojnych i późniejszych „walk podjazdowych” w „strefie neutralnej” doszło do polaryzacji świadomości narodowej, o ile wcześniej znaczna części mieszkańców tych terenów mówiących po polsku uważała się za Litwinów w dawnym, mickiewiczowskim znaczeniu (zob. Litwini w znaczeniu historycznym), tak teraz podzielono się na Polaków i Litwinów, w etnicznym (współczesnym) rozumieniu tego pojęcia.
17 maja 1922 r. Rada Ligi Narodów rekomendowała utworzenie linii demarkacyjnej, ale odroczyła sprawę podziału i dopiero we wrześniu delegaci Ligi wyjechali w rejon pasa neutralnego i rozpoczęli prace nad wytyczeniem linii demarkacyjnej. Dopiero zbrojne zajęcie Kłajpedy przez Litwę przechyliło nastroje mocarstw na stronę polską, przyśpieszając prace nad podziałem strefy. Władze Polski zgłosiły własną propozycję podziału strefy, zgodnie z którą część północna miałaby przypaść Litwie, część środkowa w rejonie Wilna powinna przypaść Polsce, a fragment na południe od Wilii miałby zostać podzielony po równo.