[verso] – [ιδων] α̣υ̣[τ]ω̣ ε̣[φη και συ εξ αυτων ει] ο̣ δ̣ε ειπεν [α̅ν̅ε̅ ουκ ειμι και δι] α̣σ̣τασης ωσ̣[ει ωρας α̅ αλλος τις ισχυ] ριζ̣ετο λεγω[ν επ αληθειας και] ου̣τ̣ο̣ς ην μ[ετ αυτου και γαρ γα] λ̣[ι]λ̣α̣ιος εστ̣[ιν] [ειπεν δε ο πετρος] α̣ν̣̅ε ουκ οι[δα ο λεγεις και ετι] αυτου λαλου̣[ντος παραχρημα] ε̣φωνησεν̣ [αλεκτωρ] [και στρα] φεις ο πε̣τ̣ρ̣[ος ενεβλεψεν αυ] τω τοτε [υπεμνησθη ο πετρος] τ̣ου ρημ[ατος του κ̅υ̅ ως ειπεν] αυ̣τω π[ριν αλεκτορα φωνησαι ση] μ̣[ερον απαρνηση με τρις] [και]
Historia Paleograficznie rękopis datowany jest przez INTF na wiek III. Comfort datuje go na połowę III wieku ze względu na paleograficzne podobieństwa do rękopisów P. Teb. 268, P. London 2665 oraz P. Oxy. 412.
Rękopis odkryty został w Oksyrynchos, na liście rękopisów znalezionych w Oksyrynchos znajduje się na pozycji 2383. Kurt Aland umieścił go na liście rękopisów Nowego Testamentu, w grupie papirusów, dając mu numer 69. Tekst opublikowany został przez E. G. Turnera w 1957 rokuE. Lobel, C.H. Roberts, E.G. Turner, J.W.B. Barns, Oxyrhynchus Papyri XXIV, London 1957, s. 1-4.. Rękopis badali Claire Clivaz, Peter M. Head, Thomas Wayment.
Cytowany jest w krytycznych wydaniach Nowego Testamentu (NA27, UBS4).
Obecnie przechowywany jest w Sackler Library (Oxy.