Najmański książę nie porzucił jednak swych planów i w 1211 wznowił swoje działania, tym razem kończąc je sukcesem. Gurchan został schwytany i dostał się pod kuratelę Küczlüka. Nominalnie nadal pozostawał władcą, ale wszelkie decyzje zależały tak naprawdę od jego zięcia. Ten zaś zaczynał cieszyć się coraz większym poparciem ze strony karakitajskich wielmożów, odrzucających go wcześniej jako obcego i wyznawce nestorianizmu. Prawdopodobnie widzeli w nim jedyną szansę na ocalenie państwa, zagrożonego przez Mongołów i inwazję Chorezmijczyków. W 1213, po śmierci teścia Küczlük został oficjalnie uznany gurchanem. Według Bar Hebaeusa porzucił wówczas nestorianizm i przyjmuje "wiarę w dziwnych bogów" (prawdopodobnie buddyzm, wyznawany przez większość Kara Kitajów)Bar Hebraeus Chronography.
Dzięki problemom Mongołów w Chinach Küczlük mógł skoncentrować działania na jednym froncie. Udaje mu się przywrócić panowanie Kara Kitajów nad większością utraconych terytoriów. Wraz ze swoimi nestoriańskimi i buddyjskimi poddanymi zaczyna również prześladowaćNational Geographic ludność muzułmańską, która w początkowej fazie konfliktu z islamskim Chorezmem stanęła po stronie swoich współwyznawców, witając ich jako wyzwolicieli.