Dopiero na początku XIV wieku na Śląsk zaczął przenikać (prawdopodobnie z Czech) ruch waldensów. Wspólnotę waldensów wykryto w 1315 roku w Świdnicy. Biskup wrocławski Henryk z Wierzbna nakazał podjęcie akcji represyjnej na dużą skalę. Przewodniczącym trybunału mianował swego biskupa pomocniczego Pawła. W wyniku podjętej akcji schwytano dużą liczbę podejrzanych o przynależność do tej grupy we Wrocławiu, Świdnicy i Nysie. Około 50 osób zostało wówczas spalonych na stosie a wielu innych musiało ratować się ucieczką. W tym samym czasie represje wobec waldensów miały miejsce także w Austrii i CzechachPatschovsky, 137-176; por. Wrzesiński, s. 27-33..
Prześladowania waldensów na Śląsku w 1315 roku były dziełem trybunału biskupiego, a nie papieskiej inkwizycji, której na ziemiach polskich wówczas nie było. Wydarzenia te mogły jednak wpłynąć na podjęcie przez papieża Jana XXII decyzji o mianowaniu papieskich inkwizytorów dla polskich diecezji.