W latach 1436, 1454 i 1463 papiescy inkwizytorzy otrzymali przywileje królewskie, nakazujące wszystkim poddanym udzielanie im pomocy w zwalczaniu herezjiBzowski, s. 66-68; Kras, Inkwizycja papieska..., w: Kras (red.), s. 140-141; Kras, Inkwizycja papieska w walce z husytyzmem, s. 31-33; Kras, Ad abolendam..., s. 182, 396-397. Czacki, s. 323, błędnie datuje ostatni z tych przywilejów na rok 1464..
Inkwizytorzy Mikołaj z Łęczycy i Jakub Grzymała uczestniczyli w procesach podejrzanych o husytyzm w diecezjach poznańskiej i płockiej, np. w latach 1439–1443 Mikołaj z Łęczycy przesłuchiwał husytów ze Zbąszynia, głównego ośrodka tej wiary w Wielkopolsce. Protektorem husytów w tym rejonie był szlachcic Abraham Głowacz ze Zbąszynia (zm. w 1441 roku), który ostatecznie krótko przed śmiercią pojednał się z KościołemKras, Husyci..., s. 123, 249-257, 261-263, 269-276; Kras, Inkwizycja papieska w walce z husytyzmem, s. 39-44; Wrzesiński, s. 143-153, 163-170.. Generalnie jednak działalność antyheretycka w Królestwie Polskim była w przeważającej mierze dziełem sądów biskupich, podczas gdy rola papieskich inkwizytorów była co najwyżej pomocnicza.