Polska Macierz Szkolna Ziemi Mińskiej miała zamiar zapobiec ich likwidacji, przejmując nad nimi opiekę.
Struktura PMSzZM posiadała sieć lokalnych kół prowadzących placówki oświatowe. Do 10 grudnia 1917 roku powstało 31 takich kół.
Finansowanie Utrzymanie placówek oświatowych Polskiej Macierzy Szkolnej Ziemi Mińskiej było niezwykle kosztowne. Prowadzenie tylko szkoły zawodowej w Kojdanowie w okresie 1 marca – 1 grudnia 1917 kosztowało 10 339 rubli. Oznaczało to, że Macierz musiała stale pozyskiwać znaczne środki na swoją działalność. Jej stałe dochody pochodziły z dwóch źródeł: opłat za nauczanie i składek członkowskich. Szkoły prowadzone przez Macierz były płatne, jedynie z wyjątkowych przypadkach zwalniano z opłat dzieci ubogie. Zdobywane w ten sposób środki były jednak daleko niewystarczające. Starano się zatem pozyskać je także z innych źródeł. Zajmował się tym wydział dochodów niestałych PMSzZM, organizując kwesty, odczyty i loterie. Stale apelowano o darowizny do polskiej społeczności, która zdawała sobie sprawę ze znaczenia polskiej oświaty i przekazywała pewne sumy na jej utrzymanie. Działalność Macierzy wspierały też niektóre polskie instytucje, np. Towarzystwo „Siła” w 1917 roku przekazała 3000 rubli.