W celu oceny potencjalnej skuteczności konchowania uszu, wykonano eksperymenty mające na celu sprawdzenie postulowanych mechanizmów działania tego zabiegu: wytwarzania podciśnienia (ewentualnie efektu kapilarnego), które miałoby „wysysać” zanieczyszczenia oraz podgrzewania woskowiny usznej przez palącą się świecę, co miałoby powodować jej samoistne wypłynięcie z kanału ucha w kolejnych dniach po zabiegu. Używając modelu ucha zmierzono, że paląca się świeca nie wytwarza podciśnienia podczas zabiegu, a także że „zanieczyszczenia” które rzekomo były „wyssane” z uszu, są faktycznie składnikami samej świecy i nie zawierają składników woskowiny usznej. W celu zweryfikowania drugiej hipotezy, zmierzono temperaturę u podstawy palącej się świecy, która wyniosła 22 °C i była dużo poniżej temperatury topnienia woskowiny usznej. Wnioski na temat zerowej skuteczności konchowania uszu w usuwaniu woskowiny i innych zanieczyszczeń zostały także potwierdzone za pomocą bezpośrednich obserwacji otoendoskopowych, które pokazały, że konchowanie nie usuwa woskowiny, a osadza dodatkowe zanieczyszczenia pochodzące ze świecy. Ankieta przeprowadzona wśród 122 laryngologów wykazała, że 21 z nich spotkało się z uszkodzeniami ucha, powstałymi w efekcie konchowania.