W 1976 zamierzał kontynuować karierę w Niemczech, ale nie otrzymał zgody polskich władz sportowych na wyjazd i przez rok nie grał w żadnym klubie. Ostatecznie w sezonie 1977/1978 zagrał w austriackiej drużynie UHK Krems, z którą zdobył wicemistrzostwo kraju. W latach 1978–1983 był graczem niemieckiej drużyny Polizei-Sportverein Hannover, z którą w 1982 wywalczył awans do ekstraklasy (drużyna po utracie sponsora nie wystąpiła jednak w rozgrywkach).
Po zakończeniu kariery zawodniczej pracował jako fizjoterapeuta, był także trenerem, m.in. w VfL Hameln (na przełomie lat 80. i 90.), SpVg Laatzen19.11.03 - 1. Herren: Vorbericht SpVg Laatzen - SV Aue (22.11.03/17:15) i TuS v. 1900 Empelde e.V..
Piłkarzem ręcznym był także jego brat, Tadeusz Dybol.
Kariera reprezentacyjna W latach 1965–1967 wystąpił w około 30 spotkaniach reprezentacji juniorów i młodzieżowej. W reprezentacji seniorów debiutował w maju 1968. Z drużyną narodową wystąpił na mistrzostwach świata w 1970 (13-16. miejsce), Igrzyskach Olimpijskich w 1972 (10. miejsce) i mistrzostwach świata w 1974 (10. miejsce), a także Pucharze Świata w 1974 (2. miejsce). W reprezentacji występował do 1976, ostatecznie nie zakwalifikował się do składu na Igrzyska Olimpijskie w Montrealu (1976).