Klemens Smolatycz był człowiekiem dobrze wykształconym (znał język grecki) i jego wybór został pozytywnie przyjęty przez duchowieństwo ruskie. Jednak jego poparcie polityczne dla Iziasława doprowadziło do utraty przezeń kontroli nad eparchiami znajdującymi się w granicach metropolii kijowskiej, ale poza władzą wielkiego księcia kijowskiego. Przeciwko Klemensowi wystąpił książę Jerzy Dołgoruki oraz biskup nowogrodzki Nifont. W sierpniu 1149 metropolita był zmuszony wyjechać z Kijowa razem z Iziasławem. Wrócił do stolicy dwa lata później, by zostać ostatecznie pozbawionym katedry po śmierci Iziasława w 1154. Został wówczas biskupem włodzimiersko-wołyńskim. W 1158 trzykrotnie służył w soborze Mądrości Bożej w Kijowie. Po powołaniu nowego metropolity – Greka Konstantego I w 1155, na prośbę Jerzego Dołgorukiego, Klemens Smolatycz został obłożony anatemą, a wyświęceni przez niego biskupi pozbawieni katedr. We Włodzimierzu nie uznano tej decyzji i hierarcha nadal pozostawał tam biskupem ordynariuszem.