Nazywany legendą mieleckiego szczypiorniaka, a także najlepszym zawodnikiem w historii tarnowskiej piłki ręcznej. W trakcie całej swojej kariery sportowej nie doznał ani jednej kontuzji. Jego trenerami byli Stanisław Majorek, Edward Strząbała oraz Stanisław Kubala. Był ceniony przez szkoleniowców z uwagi na swój uniwersalizm i niezwykle precyzyjne realizowanie założeń taktycznych.

W latach 1969–1972 wchodził w skład reprezentacji Polski w piłce ręcznej mężczyzn, w której rozegrał 36 meczów i zdobył 24 bramki. W 1972 zakwalifikował się do składu reprezentacji Polski na igrzyska olimpijskie organizowane w Monachium, podczas których wystąpił w spotkaniu z Islandią. Wraz z drużyną zajął dziesiąte miejsce. Odznaczony tytułem Mistrz Sportu (1973).

Po zakończeniu kariery sportowej pracował jako nauczyciel oraz trener w klubach MKS Pałac Młodzieży Tarnów i Unia Tarnów, był także przedsiębiorcą.

Miał 179 centymetrów wzrostu. Był żonaty z Danutą, miał troje dzieci – Iwonę (ur. w 1975) oraz bliźnięta Agatę i Macieja (ur. w 1978). Zmarł 26 sierpnia 2021 w Tarnowie.