W 1935 przeniesiony, ponownie jako przełożony, do monasteru Świętych Borysa i Gleba w Grodnie, a następnie do monasteru w Żyrowicach. W tym samym roku ogłosił swoje przejście w jurysdykcję Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. Metropolita moskiewski Sergiusz planował skierować go do Stanów Zjednoczonych jako biskupa alaskańskiego, jednak do chirotonii biskupiej Jana (Ławrinienki) nie doszło z powodu jego złego stanu zdrowia.
W 1941 egzarcha Ukrainy, metropolita Mikołaj wyznaczył go na proboszcza parafii przy soborze w Kowlu. 9 grudnia tego samego roku w Ławrze Poczajowskiej miała miejsce jego chirotonia na biskupa kowelskiego, wikariusza eparchii wołyńskiej. W ceremonii wzięli udział metropolita wołyński i żytomierski Aleksy, arcybiskup odeski i chersoński Antoni, arcybiskup czernihowski i nieżyński Szymon oraz biskup piński i poleski Beniamin. W 1942 objął katedrę brzeską i kobryńską. Rok później otrzymał godność arcybiskupią i tytuł biskupa poleskiego i brzeskiego.
W 1945 z polecenia patriarchy moskiewskiego i całej Rusi Aleksego został proboszczem cerkwi św. Włodzimierza w Mariańskich Łaźniach. Rok później został arcybiskupem mołotowskim i solikamskim. W 1956 objął katedrę ałmacką, zaś od 1957 do 1959 był arcybiskupem czelabińskim i złatoustowskim.