W 1897 miała miejsce jego chirotonia na biskupa pomocniczego eparchii petersburskiej z tytułem biskupa jamburskiego. W 1898 jego tytuł uległ zmianie na biskup gdowski. Następnie 10 lipca 1902 został przeniesiony na katedrę kałuską i borowską. W 1910 objął zarząd eparchii symbirskiej i syzrańskiej. W 1915 otrzymał godność arcybiskupią. Uczestniczył w Soborze Lokalnym Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego. W 1920 objął katedrę riazańską.
W 1922 ogłosił swoje przejście do Żywej Cerkwi i przyjął tytuł metropolity riazańskiego w jej strukturach. Dwukrotnie składał przed patriarchą Tichonem akt pokutny z deklaracją powrotu do kanonicznego Kościoła, po czym ponownie wstępował do ruchu odnowicielskiego. We wrześniu 1923 został w jego hierarchii metropolitą jarosławskim. W tym samym roku wziął udział w II soborze Żywej Cerkwi, który ogłosił pozbawienie patriarchy Tichona wszelkich godności duchownych oraz stanu mniszego, jak również proklamował Żywą Cerkiew jedyną kanoniczną organizacją prawosławną w ZSRR.