w ten sposób pisało wielu oficjalnych skrybów z państwowej administracji; doświadczony kopista (reformed documentary hand), kopista miał doświadczenie w przygotowywaniu i kopiowaniu dokumentów, charakter pisma jest jednolity, jednak jego kopie nie były w pełni profesjonalne; profesjonalny skryba (professional hand), najwyższy stopień profesjonalizmu, jego kopie zawierają noty marginalne, stychy są numerowaneWedług edyktu Dioklecjana z 301 roku skryba za 100 linijek (stychów) tekstu najwyższej jakości winien otrzymać 25 denarów, za 100 linijek gorszej jakości winien otrzymać 20 denarów. (David C. Parker, Codex Sinaiticus: The Story of the World’s Oldest Bible, London: The British Library, 2010, s. 61)., stosuje paginację; dziełem profesjonalnego skryby był .
Wśród wczesnych rękopisów Nowego Testamentu wyróżniono trzy podstawowe style pisma: rzymska uncjała, biblijna uncjała, zaokrąglona uncjała. Uncjała rzymska charakteryzuje się tym, że niektóre kreski w literach są grubsze, niektóre zaś cieńsze. Niektóre z liter, ale nie wszystkie, mogą być dekorowane. Tym stylem uncjały pisane jest .