Większość rękopisów nie może być datowana w oparciu o kryteria archeologiczne, stosowana jest więc metoda paleografii porównawczej. Styl pisma rękopisów porównuje się z tymi, których daty zostały dokładnie ustalone.
W wielu przypadkach oficjalna data danego rękopisu to data ustalona przez wydawcę jego tekstu (editio princeps), którą czasem inni paleografowie potwierdzają, w wielu jednak przypadkach kwestionują. Jednak w wielu przypadkach oficjalną datą rękopisu, nadal pozostaje data ustalona przez wydawcę. W miarę rozwoju paleografii zmienia się stan wiedzy o rękopisach. Aż do końca XIX wieku dominowało przekonanie, że chrześcijanie nie używali kodeksu przed wiekiem IV. Z tego też powodu Grenfell i Hunt nie datowali chrześcijańskich papirusowych kodeksów wcześniej niż na III wiek, nawet jeżeli styl pisma wskazywał na koniec I lub na początek II wieku.
Imię ΙΗΣΟΥΣ (Jezus) skracane jest na trzy sposoby: ΙΗ, ΙΣ oraz ΙΗΣ. Za najstarszą formę uchodzi ΙΗ, ponieważ był znany autorowi Listu Barnaby, który przy jego pomocy wyjaśnił starotestamentowy tekst Rdz 14,14 (IH + T = 318). Skrót jest stosowany przez: , , P. Egerton 2, 0212, P. Oxy. 1224, P. Oxy. 2070.