O dział ten toczył później spór sądowy z norbertankami w 1629 jakiś Lniski, mający wcześniej nazywać się Skrzeszewski. Fakt ten oraz identyczność herbów Lniskich i Skrzeszewskich, zdaje się wskazywać na bliskie pokrewieństwo obu rodzin używających Ostoi Pruskiej. W wieku XVII rodzina nie posiadała już żadnych działów w gnieździe ani w innych dobrach na Pomorzu. Jednak wzmianki o rodzie sięgają jeszcze kolejnego wieku: Katarzyna Skrzeszewska z domu Pawłowska figuruje w aktach hipotecznych Zbrachlina w połowie XVIII wieku, zaś Żernicki podaje, że Skrzeszewscy służyli w armii pruskiej. Ponadto, według Ledebura, mieli Skrzeszewscy w 1727 dobra we wsi Krissau (Skrzeszewo). Informacja ta jest zapewne błędna.
Rodzina Lniskich Rodzina biorąca swoje nazwisko od wsi Lniska w powiecie kartuskim. Jest to gałąź rodziny Skrzeszewskich. Pierwszym znanym jej członkiem jest być może Krzysztof Lniski, wzmiankowany w 1484. W roku 1526 Piotr Lniski otrzymał nowy przywilej królewski na Lniska. Znaczenie i stan posiadania rodziny wzrosły w XVII wieku. W skład ich dóbr weszła m.in. Brodnica Górna, która stała się ważnym ośrodkiem rodu. W owym czasie Lniscy pojawili się też w innych regionach Rzeczypospolitej. Członkowie rodu pełnili funkcje ławników i sędziów mirachowskich. Michał Władysław Lniski (zm.