Papirus 114 (według numeracji Gregory-Aland), oznaczany symbolem – wczesny grecki rękopis Nowego Testamentu, spisany w formie kodeksu na papirusie. Paleograficznie datowany jest na III wiek. Zawiera fragmenty Listu do Hebrajczyków.
Opis Zachowały się tylko fragmenty jednej karty Listu do Hebrajczyków (1,7-12)List of the manuscripts at the Münster Institute. Oryginalna karta miała rozmiary 15 na 25 cm. Tekst pisany jest jedną kolumną na stronę, 27 linijek w kolumnie. Skryba miał rękę wyrobioną przy pisaniu dokumentów.
Nomina sacra pisane są skrótami (ΘΣ).
Tekst Fragment jest zbyt krótki, by ustalić jaką tradycję tekstualną przekazuje.
W Hbr 1,12 przekazuje wariant ως ιματιον, w czym jest zgodny z rękopisami aleksandryjskimi takimi jak: Chester Beatty II, Kodeks Synajski, Kodeks Aleksandryjski, and Kodeks Watykański. Kodeks z Clermont, Kodeks Moskiewski, Kodeks Cypryjski, Codex Porphyrianus, Kodeks Athous Lavrensis oraz rękopisy tradycji bizantyjskiej nie zawierają tej frazy.
Historia Rękopis prawdopodobnie powstał w Egipcie. Na liście rękopisów znalezionych w Oksyrynchos figuruje na pozycji 4498. Tekst rękopisu opublikował Walter E.H. Cockle w 1999 roku. INTF umieścił go na liście rękopisów Nowego Testamentu, w grupie papirusów, dając mu numer 113.