Do dyspozycji sieci kolejowej były parowozownie i warsztaty w Nowym Dworze Gdańskim, Lisewie, Gdańsku i Malborku. Tabor liczył 31 parowozów oraz 40 wagonów osobowych, 12 bagażowych i 1011 towarowych. Jesienią 1944 roku na potrzeby sił Wehrmachtu stacjonujących na Mierzei Wiślanej wybudowano linię kolejową łączącą Sztutowo z Piławą (dziś. Bałtyjsk w rosyjskim obwodzie królewieckim).
W wyniku zalania Żuław przez siły Wehrmachtu 2/3 sieci kolejowej znalazło się pod wodą. Zniszczeniom uległy stacje, parowozownie i warsztaty naprawcze w Gdańsku, Lisewie i Nowym Dworze Gdańskim, 25 mostów i znaczna część taboru kolejowego. Po II wojnie światowej zarząd nad linią kolejową objął Zarząd Gdańskich Kolei Wąskotorowych utworzony przez gdańskie DOKP, który przywracał ruch na kolejnych odcinkach sieci kolejowej, zaś cała sieć kolejowa przybrała nazwę "Gdańskiej Kolei Dojazdowej". W 1948 roku czynnych było 197 km torów, a trzy lata później 295 km.