U-1 oficjalnie został przyjęty do służby 15 kwietnia 1911 roku i służył jako okręt szkolny. Odbywał w tej roli do dziesięciu rejsów szkolnych na miesiąc aż do roku 1914. 13 stycznia 1914 roku okręt został przypadkowo staranowany w kanale Fasana przez krążownik SMS „Sankt Georg”. Podczas zdarzenia uszkodzony został peryskop okrętu. W momencie wybuchu I wojny światowej U-1 stał w suchym doku czekając na instalację nowych akumulatorów i silników DieslaGardiner, s. 341.. By pomieścić nowe silniki, okręt został wydłużony o 28 cm. Modyfikacje i nowe silniki obniżyły jego wyporność na powierzchni do 223 ton, ale zwiększyła się jego wyporność w zanurzeniu do 277,5 ton.
Po zakończeniu prac modernizacyjnych, prowadzonych od jesieni 1914 roku, na początku roku 1915 U-1 wrócił do zadań szkolnych i wykonywał je do 4 października. Od początku listopada stacjonował w Trieście i odbywał rejsy zwiadowcze z tego portu do grudnia 1917 roku, gdy został przydzielony do bazy morskiej w Poli. 11 stycznia 1918 roku został uznany za przestarzały, ale został zachowany jako jednostka szkolna w bazie okrętów podwodnych na wyspie Brioni. Koniec wojny zastał okręt w PoliGibson i Prendergast, s. 388.. Jednostka została zezłomowana po przekazaniu Włochom w ramach reparacji wojennych w 1920 roku.