Dalsze testy polegały m.in. na eksplozjach kilku torped wz. 8 mających głowice mieszczące 300–346 kg kwasu pikrynowego. Torpedy były umieszczone w magazynie, zaprojektowanym dla nich wewnątrz kadłuba, z przodu pierwszej wieży artylerii głównej. Uważano, że jest to słaby punkt wcześniejszych projektów pancerników. Wybuch spowodował ekstremalne uszkodzenia strukturalne powyżej linii wodnej i potwierdził, że jakikolwiek problem w tej części okrętu może mieć poważne skutki. Rozwiązaniami tej sytuacji było np. zainstalowanie dodatkowego pancerza nad pomieszczeniem lub takie zaprojektowanie jego ścian, by skierować energię wybuchu w kontrolowany sposób na zewnątrz. Kolejny test zakładał wybuch 370 kg TNT w odległości 5 metrów od burtyGarzke and Dulin, Battleships, s. 214, 217.Lacroix, Japanese Cruisers, s. 64..

Kolejny test przeprowadzony w tym czasie polegał na wystrzeleniu opracowywanego pocisku artyleryjskiego typu 91 kal. 460 mm w kierunku okrętu. Zgodnie ze swoją konstrukcją, pocisk wpadł do wody 25 metrów przed kadłubem i płynąc pod wodą uderzył w jednostkę w pobliżu wręgi 228, 3,3 metra poniżej projektowanej linii wodnej. Rezultaty były niepokojące, ponieważ pocisk przeszedł przez pancerz grubości 76 mm i eksplodował w lewoburtowej maszynowni.