W roku 1907 współtworzył Związek Katolicko-Polskich Towarzystw Dobroczynnych w Wielkim Księstwie Poznańskim, a następnie pełnił funkcję sekretarza generalnego tej organizacji, m.in. gromadząc jej fundusze. W roku 1909 bez zgody zarządu Związku wykorzystał 3200 tys. marek na cele nowej organizacji – Dom Dobroczynności, w ramach której założył zakłady-przytułki dla wdów po polskich działaczach oraz dla pracujących dziewcząt i „Zakład dla dzieci kalekich im. Saturnina Gąsiorowskiego”. W zakładach zatrudniał polskie zakonnice, co chroniło je przed wysiedleniem w głąb Niemiec.
Od roku 1912 był proboszczem Kolegiaty w Środzie Wielkopolskiej i przywódcą ruchu narodowego w tej miejscowości. Konsekwentnie starał się o nadanie polskiego charakteru urzędom, tworząc „republikę średzką”.
I wojna światowa Po wybuchu I wojny światowej Mieczysław Meissner skutecznie chronił Polaków przed wcieleniem do pruskiej armii (dzięki dobrym stosunkom towarzyskim z lokalnymi pruskimi władzami) oraz utrzymywał konspiracyjne kontakty z przedstawicielami Narodowej Demokracji, m.in. Marianem Seydą. Gdy wybuchła rewolucja listopadowa roku 1918 utworzył w Środzie polską Radę Robotników i Żołnierzy, a następnie został prezesem Powiatowej Rady Ludowej.