Geneza: Krążowniki typu P Nawet po ukończeniu dwóch pancerników typu Scharnhorst i postępującej budowie dwóch pancerników typu Bismarck niemiecka marynarka miała mniej ciężkich okrętów niż europejskie potęgi. Doprowadziło to w 1937 roku do decyzji o budowie ulepszonych okrętów pancernych typu Deutschland. Po rozważeniu ponad dwudziestu projektów, które miały spełniać wymagania marynarkiDokładne wymagania, jak podają : wyporność 20 000 ton, 6 x 283 mm, 4 x 150 mm, 8 x 105 mm, prędkość maksymalna 34–35 węzłów, zasięg 15 000 mil przy prędkości 19 węzłów, burtowy pas pancerny 120 mm zwężający się do 60 mm na dziobie i 110 mm ukośnego pancerza na rufie. wybrano jeden. Został on oznaczony jako krążownik „P” („P” jak panzer). Według pierwotnego planu miano zbudować dwanaście okrętów tego typu. Okręty miały zostać zaprojektowane jako „zabójcy krążowników” (ang. cruiser killer), gdyż miały mieć wystarczające uzbrojenie i pancerz do zwalczania lekkich i ciężkich krążowników oraz wystarczającą prędkość maksymalną by uciec pancernikom i krążownikom liniowym.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Krążowniki liniowe typu O · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.