Zdecydowano na tym spotkaniu, że Plan Z będzie zakładał stworzenie dwóch grup operacyjnych, z których każda miała się opierać na trzech pancernikach typu H i jednym lotniskowcu, wraz z krążownikami i niszczycielami jako eskortą. W czasie wojny te siły miały współpracować z trzema krążownikami liniowymi. Siły nawodne miały angażować eskortę konwojów, podczas gdy U-Booty i jeden lub więcej okrętów typu O miały topić statki handlowe.

W ramach tego planu prace nad krążownikami typu P zostały wstrzymane w połowie 1939 roku (oficjalna decyzja zapadła w lipcu) na korzyść okrętów typu O. Wyporność w nowym projekcie została ograniczona do 30 000 ton, tak więc długość budowy jednostki mogła być skrócona z normalnych czterech lub więcej lat (w jakich budowano pancernik) do ocenianego na trzy do trzech i pół roku. Zakładane parametry dla krążowników liniowych brzmiały: wyporność 30 000 ton, główne uzbrojenie składające się z sześciu dział kal. 380 mm, artyleria średniego kalibru złożona z dział uniwersalnych, prędkość maksymalna 34 węzły, zasięg 15 000 mil morskich przy prędkości 19 węzłów, pancerz wystarczający do obrony przed pociskami kal. 203 mm ciężkich krążowników.