Okręty typu O mogły według projektu przewozić zapas 1000 ton paliwa płynnego dla kotłów i 4610 ton paliwa dla silników Diesla. Taka pojemność przekładała się na zasięg maksymalny 14 000 mil morskich przy prędkości ekonomicznej 19 węzłów. Projektowana prędkość maksymalna wynosiła 33,5 węzła, ale okręty miały mieć zdolność rozwijania także prędkości 35 węzłów. Jednostki zostały wyposażone w dwa stery. Osiem generatorów dieslowskich o mocy 920 kW każdy zapewniało dostarczanie zasilania elektrycznego o łącznej mocy 7360 kW, przy napięciu 220 V.
Uzbrojenie Projekt głównego uzbrojenia zakładał zamontowanie sześciu dział 380 mm SK C/34 w trzech dwudziałowych wieżach artyleryjskich. Te same wieże Drh LC/38 zostały wykorzystane na pancernikach typu Bismarck. Dwie wieże byłyby zamontowane w superpozycji na dziobie, a trzecia na rufie za główną nadbudówką. W pionie armaty mogły się poruszać w zakresie od -8 do +35 stopni. Donośność przy maksymalnym podniesieniu działa wynosiła 36 200 m. Łącznie na okręt przypadało 630 pocisków, po 105 na działo. Planowano zastosowanie trzech różnych typów pocisków: przeciwpancernych z czepcem ochronnym oraz dwóch rodzajów burzących. Wszystkie rodzaje pocisków ważyły po 800 kg.