Okręty miały być poruszane dwiema śrubami napędowymi, które były napędzane na powierzchni dwoma silnikami Diesla o łącznej mocy 2400 bhp (1800 kW), natomiast w zanurzeniu napęd stanowiły dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 1480 shp. Prędkość maksymalna wynosiła odpowiednio 15,75 węzła i 9 węzłów. Załogę okrętów tego typu miało stanowić 40 ludzi.

Uzbrojenie okrętów podwodnych typu U-52 stanowiły cztery dziobowe i dwie rufowe wyrzutnie torped (zapas wynosił 9 torped). Pierwotne plany zakładały zastosowanie dwóch dział kal. 10 cm/L35, w przypadku trzeciej i czwartej jednostki planowano zastosowanie dwóch dział kal. 12 cm/L35.

Budowa Do 1916 Austriawerft, która była nową, w założeniu bardziej „patriotyczną” nazwą stoczni STTBaumgartner & Sieche The Austro-Hungarian Submarine Force (tłumaczenie na język angielski z książki Die Schiffe der k.(u.)k. Kriegsmarine im Bild Erwin Sieche) [dostęp 2011-07-14], rozpoczęła budowę dwóch pierwszych jednostek: U-52 i U-53. Kwatera główna firmy pozostawała w Trieście, ale źródła nie podają dokładnie, gdzie położono stępki tych dwóch okrętów. Wchodziły one w skład programu budowy sześciu oceanicznych okrętów podwodnych w tym czasiePozostałe cztery jednostki to U-48 i U-49 typu U-48 oraz U-50 i U-51 typu U-50. Gardiner, s. 341..