Broń obuchowa była rozpowszechniona głównie wśród piechoty. To zazwyczaj drewniana maczuga. Stosowanie jej wymagało dużej siły fizycznej, było jednak dość skuteczne ze względu na ogromne zdolności miażdżące tej broni. Kosztowniejszą i skuteczną odmianą maczugi była wekiera mająca prosty, gruby trzonek i nasadzoną nań głowicę żelazną zaopatrzoną w grube, ostro zakończone kolce.

Przedogniowa broń miotająca to przede wszystkim proca, łuk i kusza. W Polsce używano zasadniczo zachodniej odmiany łuku. Był on zbudowany z drewnianego, elastycznego pręta i przymocowanej do niego cięciwy. Długość takiego łuku wynosiła od 120 do 180 cm. Pocisk stanowiła strzała składająca się z drzewca i grotu żelaznego. Szybkostrzelność łuku wynosiła do 10 strzałów na minutę, a donośność skuteczna do 200 m.

W kuszy drewniany pręt łuku zastąpiono stalowym resorem, zastosowano grubszą cięciwę, a całość umieszczono na łożu z kolbą. W czasach późniejszych stosowano korbę lub lewar. W omawianym okresie w Polsce używano kusz bez mechanizmu napinającego, zaopatrzonych jedynie w strzemię, które przyciskano nogą, a następnie naciągano cięciwę rękami lub hakiem zaczepionym u pasa. Strzelała ona z częstotliwością jeden strzał na minutę, ale celniej. Jej pocisk - bełt posiadał większą silę przebicia niż strzała łuku przy tej samej donośności skutecznej.