Jako biskup pomocniczy działał na Pomorzu Gdańskim a także jako wikariusz i oficjał generalny na tym obszarze. Po raz pierwszy jako sufragan włocławski został odnotowany 4 II 1449. W okresie sporu o biskupstwo włocławskie (1449–1451) opowiedział się za niedopuszczonym do objęcia biskupstwa włocławskiego przez Kazimierza Jagiellończyka nominata papieskiego Mikołaja Lasockiego. Po jego śmierci biskup ordynariusz Jan Gruszczyński pozbawił Mikołaja Rusińca funkcji oficjała pomorskiego. Od 1452 tytułowany biskupem sufraganem i wikariuszem.
Najpóźniej w pierwszej połowie 1464 opuścił diecezję włocławską i przeniósł się do cysterskiego klasztoru w Neukamp koło Stralsundu. Tam zamieszkał w starym dworze opackim z prawem pozostania do końca życia. W 1464 wpisał się do metryki uniwersytetu w Gryfii stając się dobroczyńcą tej uczelni. W Neukamp został opatem. W 1467 znalazł się na terenie Pomorza Gdańskiego, w macierzystym klasztorze oliwskim. W 1469 po rezygnacji tamtejszego opata Pawła został wybrany opatem i objął urząd. Jednak kapituła generalna w 1472 poleciła opatom z Mogiły i Paradyża zbadać wybór Mikołaja.