W 1770 objął urząd arcybiskupa petersburskiego i rewelskiego oraz honorowego przełożonego Ławry św. Aleksandra Newskiego. W 1775 jego tytuł uległ zmianie na arcybiskup nowogrodzki i petersburski. W tym samym roku nakazał zgromadzić wszystkie zachowane w eparchii księgi liturgiczne sprzed XVII w. W 1783 otrzymał godność metropolity.
Inicjator misji prawosławnej na Alasce, w czasie której mnisi z Monasteru Wałaamskiego (Herman, Juwenaliusz, Joazaf i Makary) rozpoczęli nawracanie rdzennej ludności AlaskiSt. Herman and the Alaskan Mission.
W 1799, po rozdzieleniu eparchii petersburskiej i nowogrodzkiej, został ordynariuszem eparchii nowogrodzkiej i ołonieckiej. W roku następnym odszedł w stan spoczynku, z prawem dalszego zamieszkiwania w rezydencji biskupów nowogrodzkich. W 1801 zmarł. Został pochowany w soborze Mądrości Bożej w Nowogrodzie, w kaplicy św. Jana Chrzciciela.
Współcześni opisywali go jako człowieka mądrego, doświadczonego, władającego kilkoma językami europejskimi, biegłego w filozofii i teologii. Przypisywano mu także dar przewidywania przyszłości. Według tradycji Cerkwi w I poł.