Eparchia mińska, będąca w rzeczywistości samodzielną, uznawana była za koadiutorstwo metropolii kijowskiej, zaś zwierzchnicy eparchii tytułowani byli arcybiskupami.

W 1832 gubernia wileńska została podporządkowana nowo utworzonej eparchii połockiej, z której zresztą wkrótce (po likwidacji unii brzeskiej w guberniach zachodnich w 1839) wydzielono eparchię wileńską. W tym czasie granice eparchii mińskiej pokrywały się z granicami guberni mińskiej.

W 1922 biskupi mińscy otrzymali godność metropolitów.

W 1989 biskupi mińscy otrzymali godność egzarchów białoruskich.

W latach 90. XX w. eparchia obejmowała dekanaty: Mińsk, rejon miński, Wilejka, Miadzioł, Wołożyn, Borysów, Słuck, Kleck, Stołpce, Mołodeczno, Soligorsk, Łohojsk. W marcu 2012 w skład eparchii wchodziło 25 dekanatów.

Zmiany nazwy i zasięgu mińska, izasławska i bracławska – od 13/24 kwietnia 1793 mińska i wołyńska – od 12/23 kwietnia 1795 mińska i litewska – od 4/15 sierpnia 1799 mińska i grodzieńska – od 30 kwietnia/12 maja 1830 mińska i bobrujska – od 4/16 lutego 1839 mińska i turowska – od 6/18 kwietnia 1878 mińska – koniec XIX w. mińska i turowska – XX w.