Wojsko polskie w okresie monarchii stanowej – siły zbrojne Królestwa Polskiego w latach 1320–1454.
Reformy wojskowe Kazimierza Wielkiego thumb|250px|right|Kazimierz III Wielki Siły zbrojne państwa oraz obowiązek służby wojskowej za panowania Kazimierza Wielkiego, zostały ujęte w normy prawne. Zgodnie ze statutami królewskimi główną siłę zaczepnoodporną państwa stanowić miało pospolite ruszenie rycerstwa, składającego się z trzech warstw: z rycerzy-szlachciców, z rycerzy-włodyków i z rycerzy „uczynionych” z plebejów (łac. plebs – lud), czyli z sołtysów, wójtów i nawet ze zwykłych chłopów.
Rycerz-szlachcicmiles famosus, nobilis jako najmożniejszy, był przeważnie najlepiej uzbrojony i często posiadał spory orszak bojowy.
Rycerz-włodykaŚcierciałka - scartabellus - ex carta belli pełnił służbę w orszaku możnych lub w chorągwiach ziemskich. Rycerz uczyniony z sołtysa lub kmieciamiles creatus de sculteto vel kmethone pełnił funkcje podrzędne. Wszyscy ci rycerze obowiązani byli do osobistej służby wojskowej na wezwanie króla, jako posiadający większe czy mniejsze, dożywotnie czy czasowe, dzierżone dobra ziemskie na prawie rycerskimius militarne wolne od innych ciężarów państwowych.