Międzynarodowe Spotkania Artystów, Naukowców i Teoretyków Sztuki – plenery organizowane corocznie w latach 1963–1981 w Osiekach nad jeziorem Jamno, niedaleko plaży w Łazach. Inicjatorami tych wydarzeń byli Jerzy Fedorowicz, Ludmiła Popiel i Marian Bogusz (w pierwszej edycji), wspomagani przez artystów koszalińskich. Plenery te, skupiając artystów polskiej awangardy, stały się miejscem manifestacji nowych tendencji w sztuce polskiej.

Zamiarem organizatorów plenerów osieckich była konfrontacja różnych nurtów sztuki współczesnej, śledzenie zmian w postawach twórczych oraz szerzenie założeń najnowszej sztuki. W tym celu urządzano spotkania, wykłady i tzw. „dni otwartych pracowni”, podczas których publiczność mogła spotkać artystów w trakcie pracy. Tradycją stało się ofiarowanie przez każdego uczestnika jednego dzieła do kolekcji sztuki nowoczesnej w Koszalinie. Koszalińskie muzeum eksponuje na wystawie stałej część zgromadzonych prac oraz materiał dokumentacyjny, wydało również monografię poświęconą plenerom.

Edycje Osieki 1963 2–15 września