Jak pisze Agata Gabiś, badaczka powojennej wrocławskiej architektury: „Dekada lat 60. i 70. przyniosła wiele fantastycznych i utopijnych scenariuszy także w sferze architektury i urbanistyki”. mały|Panorama Wrocławia, 2005; na pierwszym planie osiedle Powstańców Śląskich Kontekst architektoniczny był ważnym elementem sympozjum, a w trakcie jego trwania dr Olgierd Czerner, ówczesny dyrektor Muzeum Architektury i Odbudowy Wrocławia, przygotował program prezentacji historii miasta. Zbigniew Makarewicz wspomina: „szczególnie silne wrażenie wywarły kroniki działań wojennych w zdobywaniu «Festung Breslau» obraz zniszczeń i powolny proces odbudowy. Przedstawiono też możliwie przystępnie aktualny stan miasta, a potem indywidualne wizje lokalne wybranych fragmentów miasta”. Do opracowania przez artystów sympozjum wybrane zostały przede wszystkim dwa obszary: północno-wschodni (wysypy odrzańskie wraz z Ostrowem Tumskim, dzisiejsze osiedla: Nadodrze, Ołbin i plac Grunwaldzki) oraz południowo-zachodni (od Przedmieścia Świdnickiego, przez Gajowice, do osiedla Powstańców Śląskich).