Swoją służbę rozpoczął w roku 1939, a swój chrzest bojowy przeszedł już w roku 1940, podczas kampanii francuskiej, kiedy to przemieszczał armaty 18-funtowe, armatohaubice 25-funtowe czy haubice 4,5-calowe. Wiele z używanych wtedy jednostek zostało porzuconych podczas ewakuacji Dunkierki. W rezultacie Wehrmacht zaadaptował sprawne maszyny na własny użytek.
Od czerwca 1940 ciągnik był także wykorzystywany do ciągnięcia 75-milimetrowych dział dostarczonych przez Stany Zjednoczone. W tym przypadku jaszcz był opcją, gdyż zdarzało się, że ciągniki holowały tylko armatę.
W późniejszym okresie był używany wszędzie tam, gdzie pojawiały się pułki artylerii polowej, począwszy od Islandii, a kończąc na Malajach, głównie jako ciągnik artyleryjski dla dział 25-funtowych. Używany był przez większość krajów alianckich, które posiadały na stanie 25-funtówki.
Ten bardzo popularny pojazd był w istocie za mały dla sprzętu, do jakiego ciągnięcia został przeznaczony. Brakowało mu również mocy podczas holowania i załadunku. 70-konny silnik w pojeździe, który przeznaczony był do transportu nawet 9-tonowych ładunków, wydawał się nie być idealnym rozwiązaniem.