Siedziba W okresie międzywojennym Stosunki dyplomatyczne między dwoma krajami Polską i Rumunią nawiązano w 1919. Poselstwo tego kraju funkcjonowało w Hotelu Bristol przy ul. Krakowskie Przedmieście (1919), w pałacyku Branickich przy ul. Frascati – Wiejskiej 10 (1919–1930), w kamienicy przy ul. Mokotowskiej 51/53 m. 50 (1932), w kamienicy firmy „Ericsson” w Al. Ujazdowskich 47 (1933Rocznik Polityczny i Gospodarczy 1933−1938), następnie w kamienicy Władysława Ławrynowicza w Al. Ujazdowskich 22 (1939), kamienica obecnie nie istnieje. W okresie wojny polsko-bolszewickiej, w sytuacji zagrożenia zajęcia Warszawy, personel poselstwa był ewakuowany okresowo (od początku sierpnia 1920) do Poznania. W 1937 podniesiono szczebel stosunków – do rangi ambasadW 1938 według Edward Józef Pałyga: Warszawski korpus dyplomatyczny w okresie międzywojennym, [w:] Warszawa II Rzeczypospolitej 1918-1939, PWN Warszawa 1973.. Rezydencja ambasadora mieściła się w kamienicy Kościelskich przy ul. Świętojańskiej 2. Zerwanie stosunków nastąpiło w 1940.
Rumunia utrzymywała też konsulat we Lwowie (1928–1940Bogusław Gogol, Jacek Tebinka: Wizyta brytyjskich dyplomatów we Lwowie na początku 1940 r., Dzieje Najnowsze, Rocznik XXXIII — 2001, 4): przy pl. Mariackim 8, ob. Мiцкевича пл./Mickiewicza pł.