Jakkolwiek nieco mylące jest określanie supernowej jako nowej gwiazdy, gdyż w rzeczywistości jest to jej śmierć (lub w najlepszym razie radykalna transformacja w coś zupełnie innego).
Klasyfikacja thumb|Pozostałość po supernowej SN 1987A Próbując wyjaśnić pochodzenie supernowych, astronomowie podzielili je ze względu na występowanie różnych linii absorpcyjnych w ich widmie. Pierwszym kryterium jest występowanie linii wodoru. Jeśli widmo supernowej zawiera ślady tego pierwiastka zalicza się ją do typu II, w przeciwnym wypadku – do typu I.
Wewnątrz głównych typów wyróżnia się jeszcze kilka podtypów, w zależności od występowania innych linii widmowych, bądź kształtu krzywej blasku:
Typ I – brak linii wodoru Typ Ia – linie Si II na 615,0 nm Typ Ib – linie He I na 587,6 nm Typ Ic – słabe lub brak linii helu
Typ II – obecne linie wodoru Typ II-P Typ II-L
Typ Ia thumb|Biały karzeł ściąga na siebie materię z towarzyszącego czerwonego olbrzyma, wizja artysty thumb|Warstwowa struktura masywnej gwiazdy tuż przed zapadnięciem się jądra, skala niezachowana