Nie udało mu się zapobiec zajęciu przez siły cesarskie Tarsu, Adany, Laodycei i Mamistry, a także szeregu miast aż do Trypolisu.

Boemund po wykupieniu z niewoli powrócił do Antiochii. Zdając sobie sprawę ze szczupłości własnych sił, wyruszył w 1104 roku do Europy zabiegać o pomoc przeciwko Bizancjum Internet History Sourcebooks – The Alexiad, Księga XII, które uważał za największe zagrożenie dla swego księstwa. Prawdopodobnie to właśnie jego działalność propagandowa na dworach europejskich, przyczyniła się do upowszechnienia poglądu iż Cesarstwo jest wrogie krzyżowcomErdmann Karl, Die Entstehung des Kreuzzugsgedankens, Wissenschaftliche Buchgesellschaft, 1935, s.365, a nawet spiskuje przeciwko nim z niewiernymi.

W 1107 roku Boemund na czele silnej armii wylądował na Bałkanach i tak jak jego ojciec, obległ Dyrrachium. Pod miastem doszło do starcia z Bizantyjczykami. Polityka Aleksego I Komnena, który z jednej strony w razie konfliktów wysługiwał się cudzymi siłami, a z drugiej wygrywał przeciwko sobie potencjalnych przeciwników i jednocześnie sukcesywnie dążył do odbudowy siły militarnej cesarstw, przyniosła skutek – Normanowie zostali odparciOstrogorski Georgij, Dzieje Bizancjum, PWN, Warszawa, 2008, s.353.