Tak wyodrębniły się trzy nowe księstwa – raciborskie, opolskie i głogowskie. Moment ten uznaje się za początek rozdrobnienia feudalnego na Śląsku.
Ambitny Mieszko Plątonogi, książę raciborski, w 1177 r. podjął ponowną próbę zbrojnego zdobycia Wrocławia. Tym razem Bolesława Wysokiego uratowała pomoc nowego władcy Krakowa, Kazimierza Sprawiedliwego, w zamian za którą Wysoki zrezygnował z przysługujących jemu praw senioralnych do tronu krakowskiego. Bolesławowi udało się za to ok. 1185 r. odzyskać ziemię głogowską po śmierci brata Konrada, a także opolską po objęciu przez Jarosława opolskiego biskupstwa wrocławskiego w 1198 r.
Gdy Henryk Brodaty w 1201 r. przejął księstwo wrocławskie po ojcu, rok później oddał ziemię opolską wujowi Mieszkowi Plątonogiemu. Ten zaś zrzekł się swoich praw senioralnych do całego obszaru niedawnej prowincji wrocławskiej. Dokonał się podział Śląska na dwa niezależne organizmy polityczne, dziedziczone odtąd w linii prostej – księstwo wrocławskie (nazywane także śląskim) z Wrocławiem, Legnicą i Głogowem, rządzone przez potomków Bolesława Wysokiego, tytułujących się książętami śląskimi;