Bitwa o Wlorę (, ) – decydujące starcie w wojnie o niepodległość Albanii, stoczone pomiędzy wojskami włoskimi pod dowództwem gen. Settimo Piacentiniego a powstańcami albańskimi pod przywództwem Qazima Koculiego pomiędzy 4 czerwca a 23 lipca 1920 roku.
Geneza konfliktu Po zakończeniu I wojny światowej ziemie albańskie były okupowane przez wojska francuskie, greckie, włoskie i serbskie. Południowo-zachodnia i zachodnia część kraju znajdowała się pod kontrolą Włochów, którzy próbowali przejąć kontrolę nad odtwarzającymi się strukturami państwa albańskiego. Główną bazę wojsk włoskich stanowiło nadbrzeżne miasto Wlora. Grupa patriotów albańskich powołała w 1920 roku Narodowy Komitet Obrony, który formalnie niezależny od władz w Tiranie miał doprowadzić do usunięcia Włochów z terytoriów albańskich. 3 czerwca powstańcy skierowali ultimatum do gen. Settimo Piacentiniego, dowodzącego garnizonem Wlory, domagając się opuszczenia Wlory i okolicznych miejscowości przez oddziały włoskie w ciągu 24 godzin. Wobec braku odpowiedzi, 4 czerwca włoskie okręty ostrzelały powstańców, koncentrujących się wokół miasta.