Zasada działania współczesnych, precyzyjnych detektorów płomieniowo-fotometrycznych (FPD) jest analogiczna. Promieniowanie, emitowane przez cząstki wzbudzone w płomieniu wodorowym, jest kierowane do monochromatora (filtr środkowoprzepustowy), w którym jest wyodrębniana wiązka o długości fali 393 nm (związki siarki) lub 526 nm (związki fosforu). Wiązka monochromatyczna jest wzmacniana w fotopowielaczu
W chromatografach gazowych mogą być instalowane dwa detektory płomieniowo-fotometryczne, z dwoma monochromatorami i fotopowielaczami, oraz detektor FID (tandem detektorów).
Charakterystyka i zastosowania FPD jest stosowany na przykład do analizy związków siarki w gazie ziemnym (zgodnie z normą ISO19739) lub insektycydów fosforanoorganicznych, między innymi malationu.
Czułość detektora na obecność siarkowodoru, tlenosiarczku węgla, tetrahydrotiofenu i merkaptanów C1–C4 wynosi ok. 0,1 mg/m³; jest określana również jako < 20 pg S/s. Czułość na związki fosforu jest ponad dziesięciokrotnie większa (< 0,9 pg P/s)