Podstawową bronią piechoty była kusza, około 80% piechurów stanowili kusznicy. Kusznicy posiadali też miecze lub szable, a także topory bojowe. Nie posiadali natomiast ciężkiego uzbrojenia ochronnego. W końcu XV w. podstawowe wyposażenie strzelców stanowiła już broń palna. W 1497 rota Szolca liczyła 98 strzelców, ale tylko trzech spośród nich walczyło jeszcze przy pomocy kuszy.
Role osłonową roty wypełniali pawężnicy. Ich wielkie tarcze, zwane z czeska pawężami, zaostrzone u podstawy, wbijane w ziemię i podpierane drągiem, chroniły żołnierzy przed strzałami nieprzyjaciela. Uzbrojenie pawężnika składało się z miecza lub szabli i pewnych części uzbrojenia ochronnego: łebka lub kapalina, plachu, szynki itp.