Anna Selina Storace (ur. 27 października 1765 w Londynie; zm. 24 sierpnia 1817 w Dulwich) – angielska śpiewaczka operowa, sopran.
Ojcem Anny Storace był przybyły do Anglii włoski kontrabasista Stefano Storace, matka śpiewaczki była zaś Angielką. „Nancy” jest angielskim zdrobnieniem imienia Anna, Storace używała go podczas swojej kariery.
Nancy Storace kształciła się u Rauzziniego, by następnie we Włoszech studiować w Ospedaletto w Wenecji. We Włoszech też od 1780 roku występowała w najważniejszych operowych ośrodkach, jak Parma, Florencja i Mediolan, a w roku 1783 udała się do Wiednia. Tu poznała swojego przyszłego męża, starszego od niej o 22 lata Johna Abrahama Fishera – angielskiego skrzypka i kompozytora oraz doktora muzykologii (Bachelor and doctor of music of Oxford), który odwiedził miasto podczas artystycznej podróży. Poślubiła go w roku 1784. Ich małżeństwo nie było jednak szczęśliwe, Fisher do tego stopnia maltretował żonę, iż Józef II wydalił go ze swego cesarskiego imperium, a Anna Selina wróciła do panieńskiego nazwiska. Zainteresowanie cesarza ma swoje uzasadnienie w tym, że Storace była pierwszoplanową postacią życia kulturalnego Wiednia, a jej gaża w operze była bajecznie wysoka.