Do kierowania ogniem dział 5-calowych służyły dwa dalocelowniki Mk 37, współpracujące z radarem artyleryjskim Mk 4, pozwalające na jednoczesne naprowadzanie armat na dwa cele powietrzne lecące z prędkością do 500 km/h. Artyleria małokalibrowa była kierowana przy pomocy systemów Mk 51.
„Atlanta” posiadała lekkie opancerzenie najważniejszych elementów konstrukcji, w tym urządzeń napędowych, komór amunicyjnych oraz stanowiska dowodzenia. Wieże artyleryjskie i ich mechanizmy były chronione pancerzem grubości 31 mm.
Projektowana załoga liczyła 26 oficerów oraz 523 podoficerów i marynarzy.
Służba operacyjna Pierwsze działania Po naprawie wykrytych podczas prób usterek, 5 kwietnia „Atlanta” opuściła Nowy Jork i po osiemnastu dniach rejsu przez Kanał Panamski dotarła do bazy Pearl Harbor, w drodze poszukując śladów ewentualnej działalności Japończyków na Clipperton. 10 maja wypłynęła do Noumei na Nowej Kaledonii, wraz z niszczycielem „McCall” eskortując okręt amunicyjny „Rainier” i tankowiec „Kaskaskia”. Po zakończeniu zadania krążownik został włączony w skład TF 16 admirała Williama F. Halseya, z którym 26 maja powrócił do Pearl Harbor.