Szlomo Berliński (ur. 1894 w Kielcach, zm. 1962 w Tel Awiwie) – żydowski prozaik i poeta urodzony w Polsce, tworzący w języku jidysz.
Życiorys Urodził się w Kielcach w rodzinie robotniczej. We wczesnej młodości przybył do Łodzi. Żył w trudnych warunkach materialnych, pracował przy ręcznym wyrobie czapek. Mieszkał na Bałutach, przy Bałuckim Rynku 12.
Po wybuchu II wojny światowej i wkroczeniu Niemców do Łodzi uciekł do Białegostoku, znajdującego się pod okupacją radziecką. Wkrótce zaczął publikować w sowieckich czasopismach literackich (w języku jidysz), a oficjalne wydawnictwo „Emes” wydało zbiór jego poezji.
Po inwazji Niemiec na ZSRR w 1941 roku ewakuował się do Azji Środkowej, gdzie przeżył wojnę.
W 1945 roku wrócił do Łodzi i nadal publikował swoje utwory na łamach nowo powstałej po wojnie prasy żydowskiej, jednak jeszcze w tym samym roku przekroczył nielegalnie granicę niemiecką i dotarł do amerykańskiej strefy okupacyjnej. Żył w obozach dla uchodźców. Pisał, a nawet wydawał tomiki poezji. W 1950 przybył do Izraela. Tam opublikował swoje wspomnienia w języku hebrajskim.
Zmarł w Tel Awiwie w 1964 roku.