W rękopisie partytury opery, początek arii ze wstępem zostały pierwotnie napisane w C-dur, a nie Des-dur, co jest powszechnie używane podczas wystawień opery. Aria bywa jednak obniżana o pół tonu dla wykonawców, którym trudno jest zaśpiewać kulminacyjne „wysokie C”. Zdaniem Arthura Groosa celem autora w pierwotnej wersji było ułatwienie wykonania arii. Groos zauważa także, że pierwotnie akt I zaczyna się i kończy w C-dur co pokrywa się z arią. Z drugiej strony wersja poprawiona na Des-dur może wskazywać na odniesienie do końca opery także napisanego w tej tonacji i odwołanie do ostatniej sceny kochanków.
Nagrania Cyganeria to jedna z najpopularniejszych oper, a „Che gelida manina”, będąca najbardziej znaną arią tenorową z tej opery, jest w konsekwencji jedną z najczęściej nagrywanych arii przez tenorów. W latach 1900–1980 prawie 500 tenorów nagrało tę arię w co najmniej siedmiu różnych językach. Opera miała swoją prapremierę w Turynie w 1896 roku z rolą Rodolfa w wykonaniu Evana Gorgi, chociaż Gorga miał trudności z wysoką tessiturą i tonacja musiała zostać dla niego obniżona. Podczas prapremiery aria doczekała się bisu, jednak sama opera nie przypadła krytykom do gustu. Według anegdoty, Enrico Caruso, wtedy młody śpiewak zdobywający popularność miał zagrać postać Rudolfa w Livorno.