W roku 1920 przyłączył się do Grupy Listopadowej, w której wystawach uczestniczył do roku 1931. Za radą Karla Schmidt-Rottluffa zamieszkał 1921 w uzdrowisku Dangast nad Morzem Północnym, najpierw czasowo, od 1922 na stałe. W rok później poślubił Johannę Ingeborg Haase i nabył na własność dom przy Sielstraße 3, gdzie pozostał do końca życia.
Stypendium ufundowane przez hamburskich kupców pozwoliło mu na pobyt studialny w Dreźnie 1927-1928. Tam spotkał się z Otto Dixem.
1931 rozpoczął ożywioną korespondencję z rzeźbiarzem Güntherem Martinem, członkiem NSDAP.
W roku 1932 Radziwill stał się przekonanym zwolennikiem Hitlera, 1 maja 1933 został członkiem tej partii. Wkrótce został powołany na profesora Akademii Sztuk Pięknych w Düsseldorfie, zajmując miejsce po Paulu Klee, wyrzuconym z tego stanowiska przez hitlerowców.
W roku 1934 uczestniczył w zjeździe NSDAP w Norymberdze. Uczestniczył w Biennale w Wenecji.
W roku 1935 studenckie pismo Die Bewegung nazwało Radziwilla „bolszewikiem kultury”. Władze skonfiskowały 51 jego obrazów, zamknęły wystawę indywidualną w Jenie i pozbawiły stanowiska profesora w Düsseldorfie z powodu „niezdolności pedagogicznej”.