Turbina Waltera – opracowane w latach 1936–1945 przez Hellmutha Waltera urządzenie techniczne stanowiące pierwszą praktyczną próbę opracowania napędu niezależnego od dostępu powietrza atmosferycznego dla okrętów podwodnych. Wykorzystywało katalityczny rozkład nadtlenku wodoru w celu uzyskania tlenu do spalania paliwa, oraz w konsekwencji pary wodnej do napędu turbiny.
Reguła Waltera Podstawowe założenia napędu w obiegu autonomicznym, opracowane zostały w 1930 roku w stoczni Germania przez Hellmutha Waltera. Bazujący na jego założeniach relatywnie złożony system oparty był na katalitycznym rozkładzie stężonego (80%) nadtlenku wodoru, który używany był jako utleniaczUlrich Gabler: Submarine design, s. 78–79Norman Polmar: Cold War Submarines, s. 33–35. Nadtlenek wodoru był przenoszony w zbiorniku poniżej głównego kadłuba sztywnego, skąd ciśnienie wody wypychało go do porcelanowej komory, gdzie wchodził w kontakt z niezbędnym do dekompozycji katalizatorem. Skutkiem tego procesu powstawała para wodna i tlen (), przechodzące następnie do komory spalania, gdzie następował wtrysk i zapłon oleju napędowego, oraz – w celu zmniejszenia temperatury i zwiększenia ilości pary – natrysk wody na powstały w procesie spalania gaz.