Opisywano krzyżówki świni wisajskiej ze świnią domową, z osobnikami zbiegłymi czy wypuszczonymi przez rolników. Stworzenia takie lepiej radzą sobie na terenach wylesianych. Można je rozpoznać po krótszym pysku, większych uszach, mniejszych grzywach, bardziej korpulentnym tułowiu, a niekiedy i łaciatym ubarwieniu. Świnia wisajska mogła krzyżować się też ze świnią palawańską, w wyniku czego niektóre badania genetyczne widzą w świni palawańskiej bliską krewną świni wisajskiej.
Zwyczaje dzikiej świni wisajskiej również poznane zostały słabo, jako że zachowała się ona jedynie w odległych, niedostępnych obszarach, wybita na większej części swego dawnego zasięgu występowania. Unika ona człowieka, choć zdarza jej się buszować w plonach. Aktywność zachowuje głównie nocą.
Rozmieszczenie geograficzne Świnia wisajska ma ograniczony zasięg występowania. Jest endemitem Filipin, jak pewni inni przedstawiciele swego rodzaju. Zajmuje zachodnie Wyspy Wisajskie, wśród których wymienia się Negros i Panay, podczas gdy co do Masbate występują wątpliwości. Jaka to świnia zamieszkiwała Siquijor, zanim ją wytępiono, nie wiadomo, ale na większych wyspach na wschodzie od linii Huxleya świnię wisajską zastępuje świnia celebeska, wyjątek stanowi Mindoro zasiedlane przez świnię samotną.