Ponieważ pierwszy wariant nie zapewniał wystarczających oszczędności tonażowych, ostatecznie zdecydowano się na budowę okrętów z dziewięcioma działami, w trzech wieżach, z których dwie miały znaleźć się na dziobie, w superpozycji, trzecia na pokładzie rufowym.

Środki na budowę sześciu krążowników przyznano w roku finansowym 1926–1927. Do ich realizacji wybrano pięć stoczni: Newport News Shipbuilding & Dry Dock Company (dwa okręty), Mare Island Naval Shipyard, Puget Sound Naval Shipyard, New York Shipbuilding oraz Bethlehem Steel w Quincy. Stępki pod wszystkie położono w 1928 roku, budowę pierwszego, „Northampton”, ukończono 17 maja 1930 roku, ostatniego, „Chicago”, 9 marca 1931 roku. Początkowo otrzymały one sygnatury CL, przynależne lekkim krążownikom, i numery od 26 do 31, 1 lipca 1931 roku oficjalnie sklasyfikowano je jako ciężkie krążowniki, zmieniając sygnatury na CA, przy pozostawieniu tych samych numerów.