Aby temu zapobiec, wprowadzono strzelanie salwami rozdzielnymi: wystrzał ze środkowej lufy następował z około sekundowym opóźnieniem, co poprawiło celność. Pierwotnym systemem kierowania ognia artylerii głównej były dwa dalocelowniki Mk 13 z dalmierzami o bazie 12 stóp (ok. 3,7 m).

Według projektu artylerię uniwersalną okrętów stanowiły cztery działa 127 mm (5 cali) Mk 13 L/25 na pojedynczych podstawach Mk 19, zainstalowane na dachu niskiej nadbudówki za hangarem wodnosamolotów. Strzelały one amunicją zespoloną, masa naboju wynosiła 45,4 kg, pocisku 24,4 kg, prędkość początkowa 643 m/s, donośność w poziomie około 13 000 m, w pionie 8000 m, szybkostrzelność do 15 strzałów na minutę, zakres kątów podniesienia od –15° do 85°.

Krążowniki zostały początkowo wyposażone w dwie potrójne wyrzutnie torped kalibru 533 mm dla torped Mark XILeo Marriott: Treaty Cruisers, s. 73–77.John Jordan: Warships After Washington, s. 128–129.. W 1930 roku jednak podjęto generalną decyzje o wycofaniu aparatów torpedowych z pokładów krążowników, uważano bowiem że jednostki te nie będą wchodziły w kontakt bojowy z okrętami przeciwnika na dystansach umożliwiających skuteczne użycie torped. Nie przewidziano tym samym krwawych nocnych batalii, jakie miały miejsce w drugiej połowie 1942 roku, i po 1930 roku okręty zostały pozbawione swojej broni podwodnej.