Pierwsze prześladowanie „sekty wolnego ducha” miało miejsce w Strasburgu w latach 1317–1319 pod kierownictwem miejscowego biskupa Jana Dirpheima. Do procesów doszło też w innych miejscach, m.in. w Kolonii (1326), Metz (1335), Magdeburgu (1336), Konstancji (1339), Salzburgu (1340) i Würzburgu (1342)Lea, II, s. 369-376; Lambert, Średniowieczne herezje, s. 253-264, 291; Kieckhefer, s. 19-23..
Wszystkie powyższe prześladowania były dziełem sądów biskupich. Przez ponad sto lat po roku 1233 nie jest znany ani jeden przypadek mianowania na terenie Niemiec papieskiego inkwizytoraKieckhefer, s. 23. Kieckhefer podaje co prawda, jakoby w tym czasie odnotowano w Niemczech trzech papieskich inkwizytorów, jednak w rzeczywistości inkwizytorzy ci (Peregryn z Opola, Mikołaj Hospodyniec i Jan Szwenkenfeld) byli polskimi inkwizytorami działającymi na Śląsku i w Małopolsce., pomimo że leżące dalej na wschód Polska i Czechy miały papieskich inkwizytorów już od 1318, a Węgry od 1327Kras, s. 181-182.. Być może wytłumaczeniem tego może być fakt, że cesarz Ludwik IV Bawarski (zm. 1347) prowadził politykę wrogą papiestwu i przez pewien czas popierał nawet antypapieża Mikołaja V (1328–1330). Dopiero po wstąpieniu na tron królewski Karola Luksemburga w 1348 stosunki między papiestwem a cesarstwem się ociepliły.