1966 Bruce McLaren Motor Racing Ford Bruce McLaren NU–––––– 5 NU 3 1629 Chris AmonNW–––––––– 0 23 Serenissima Bruce McLaren– NW NW 6 NW WD WD–– 3 16111 Chris Amon–NW–NWNW–WD–– 0 23Źródło

Po sezonie Pomimo braku sukcesów M2B Herd powiedział: „każdy jest dziesięć razy bardziej zdeterminowany, by w przyszłym roku było lepiej”, zauważył też, że większy nacisk położony był na elegancję karoserii, niż na aerodynamikę pojazdu, a zespół koncentrował się bardziej na technicznej pomysłowości niż inżynierii pozwalającej na wygrywanie wyścigów. Członek zespołu, a później dyrektor McLarena Teddy Mayer powiedział, że głównym problemem był wybór silnika Forda. Tego samego zdania był osobisty sekretarz Bruce’a McLarena Eoin Young.

Przy późniejszych bolidach zespołu porzucono Mallite na rzecz tradycyjnych konstrukcji aluminiowych. Herd uczestniczył przy projektowaniu wszystkich tych samochodów do czasu jego odejścia do Coswortha w 1967, a McLaren stał się jednym z najbardziej utytułowanych zespołów w Formule 1.

M2A krążył wśród różnych prywatnych właścicieli w Wielkiej Brytanii, dopóki nie został zniszczony przez pożar w 1969. Źródła wskazują, że trzy egzemplarze M2B były w obiegu: jeden oczekuje renowacji w Stanach Zjednoczonych, a inny jest na wystawie Donington Grand Prix.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne

M2B